Categorie: Uitgelezen

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een tijd voor Follow the Money heb gewerkt. Eén van de meest succesvolle auteurs op dat platform was Thomas Bollen die lange verhandelingen schreef over de manier waarop ons economisch systeem functioneert.

Toen ik het boek ontving ben ik eigenlijk direct gaan lezen, niet in de laatste plaats omdat dit boek echt lang ‘in the making’ was. Dat droeg op een bepaalde manier ook wel weer bij de spanning.

Het boek onderzoekt als belangrijk thema ‘geldschepping’. Dat was vroeger een aangelegenheid voor overheden die bankbiljetten en munten drukten maar dat is de afgelopen decenia langzaam verplaatst naar private handen. Om preciezer te zijn: banken. Het boek neemt je mee langs een bonte stoet aan activisten die vinden dat het geldstelsel niet in private handen moet zijn en langs een enorme reeks gebeurtenissen die de implicaties van deze situatie doornemen.

Het wordt tijdens het lezen van het boek al snel duidelijk dat de bankensector diep in de haarwortels van de democratie is gekropen om hervormingen van het geldstelsel tegen te houden. Immers: bankieren is nog steeds big business. En als t fout gaat? Dan lost de belastingbetaler het wel op. In één van mijn favoriete films – the Big Short – verzucht Steve Carell op het einde van de film dat de banken worden gered, en immigranten en arme mensen uiteindelijk de schuld krijgen. Door z’n short positie vervolgens te verkopen verdient ie $1 miljard dollar.

Tot een echte oplossing komt het helaas niet in dit boek, anders dan de observatie dat het anders moet en de sterkte observatie dat veel van de problemen die we nu hebben oorzaken hebben in het oneerlijke geldstelsel, zoals private investeerders die kinderopvangen overnemen, of bouwprojecten die maar niet van de grond komen om de huizencrisis op te lossen omdat ze niet genoeg rendement bieden.

Hopelijk grijpt iemand met genoeg invloed dit boek aan om de komende decenia veranderingen door te voeren die de macht van de banken terugbrengt naar de essentie en ons niet een speelbal maakt van risico’s en complexe producten.

Op aanraden van een vriendin had ik Storytel eens gedownload, maar deze was ook direct weer in onbruik geraakt omdat ik maar niet kon beslissen over het eerste boek dat ik wou luisteren.

Gezien de tijd die ik in de trein zit leek het me nog steeds wel de moeite van het uitproberen waard, dus afgelopen week heb ik Storytel een nieuwe kans gekregen, een tientje betaald en begonnen met luisteren naar het eerste audioboek.

Het is lastig om het audioboek los van de inhoud te zien, dus ik bespreek ze hier allebei. Eerst maar eens de luister-ervaring.

Storytel biedt een niet al te intuitive interface om boeken te vinden en te gaan luisteren. Na enig rommelen lukte het, maar vanaf daar gaat ook nog niet alles soepel. Zo starte ik de app soms en was ik op een punt in het luisterboek dat ik al geruime tijd had gehad, en werkte de start/stop knopjes op het vergrendelingsscherm niet (goed) wat toch enigzins onhandig is. Afijn.

Het boek zelf was in mijn geval net geen 10 uur, en dat leek me na een halfuur luisteren een flinke afstand en eigenlijk is dat het ook. Voorlezen gaat natuurlijk toch altijd langzamer dan zelf geconcentreerd lezen, dus je moet er rustig de tijd voor nemen.

Dan het luisteren zelf. Dat is – na gewenperiode – een hele eenvoudige manier om een boek te lezen zonder ogen. Wel zocht ik een tijdje naar geschikte momenten om te luisteren want een enigzins rustige achtergrond is wel nodig om op een geconcentreerde manier te kunnen luisteren. In de trein werkt het in ieder geval perfect. In de auto heb ik het nog niet geprobeerd.

De vertelstem past goed bij het verhaal, leest goed voor en is eigenlijk op geen enkele manier storend, iets wat ik wel een beetje had verwacht. Een klein accentje of een vervelend maniertje kunnen immers de inhoud gelijk schade toebrengen.

Dan het boek zelf. Het boek verhaalt over een bejaarde die in een verzorgingstehuis zit, en het dagboek bevat 365 ‘hoofdstukjes’  met rake observaties over het leven in een verzorgingstehuis, en het leven met gebreken van oude mensen in het algemeen. Ik kon er soms wel om lachen, maar het boek herhaalt zichzelf ook, en een echte verhaallijn ontbreekt.

Conclusie na het eerste luisterboek: voorzichtig positief, ik ga er nog eentje lezen.

In een poging echt eens wat meer ‘echt’ te lezen kocht ik vorige week een boek bij de lokale boekhandel. Het werd semi-willekeurig dit boek: ‘Wat als’ van Randall Munroe. Zowel de titel als de naam van de schrijver zei me eigenlijk niks.

De schrijver blijkt na 1 bladzijde cartoonist van de webcomic XKCD te zijn, die ik met enige regelmaat wel bekijk (en soms om glimlach) en gelukkig zet deze stijl in het boek ook linear door: afwisselend pittige kost wordt afgewisseld met geniale kleine cartoons die ook nog fatsoenlijk vertaald zijn.

Het boek behandelt vreemde vragen met uiterst serieuze antwoorden, zoals: hoeveel lasers hebben we nodig om de maan te belichten en, ‘is het mogelijk om van geweren een jetpack te maken waarmee je op kunt stijgen’. Kortom: essentiële vragen die nodig een antwoord behoeven.

Niet iedere vraag / antwoord is geniaal, maar dat hoeft in zo’n boekje natuurlijk ook helemaal niet. De schrijfstijl is vlot, de humor is grappig en de berekeningen en observaties zijn verrassend. Kortom: voor €15,- een prima zomerboek om je een paar uurtjes mee te vermaken.