Het positieve aan Emily in Paris is dat je ieder moment weg kunt lopen van je scherm en als je terugkomt vanuit de keuken of het toilet heb je in feite niets gemist.
Zo’n serie dus.
Waarom schrijf ik er dan iets over? Is dat alleen om dat quotum van 100 stukken te halen? Nee. Er is namelijk iets onwaarschijnlijks aan de hand.
Voor de mensen die deze serie niet kennen: Emily is Amerikaans, en gaat bewapend met iPhone, insta account met duizenden volgers bij een Frans reclamebureau in Parijs werken.
Het is allemaal te dom en langdradig om de eerste seizoenen te bespreken en ik moet toegeven dat t me ook niet lukt om iets samen te vatten, want dat zou betekenen dat er ook iets van omvang is. En die is er dus helemaal niet.
Oke, terug naar het onwaarschijnlijke aan de serie. Ergens verwacht je dat de makers een diepere laag proberen aan te brengen. Als een soort waarschuwing van iets. Ik denk aan de film Barbie die aan de oppervlakte gewoon een roze kermis is, maar richting het einde een best serieuze ondertoon krijgt.
Die serieuze ondertoon, of waarschuwing zit niet bij de makers. De makers vallen namelijk ruimschoots terug op alle clichéés die er bestaan: Fransen zijn gemeen, zitten de hele dag te lunchen, maken de hele dag sexuele toespelingen en zijn alleen bezig met drank en mode. Amerikanen zijn daarintegen ongemaneerd, hebben geen decorum, zijn luidruchtig en hebben 0 sociale voelsprieten.
Omdat beide partijen nu een karikatuur van zichzelf zijn is het onmogelijk om een ‘kant’ te kiezen. Emilie is stom en oppervlakkig, en haar omgeving eet de hele dag croissants of staat op dakterrassen die allemaal uitzicht op de eifeltoren hebben. Het maakt kijken daarom ook des te intrigerender, want hoe kan dit allemaal tegelijkertijd waar zijn? Of is dit gewoon de ironie van de makers?