Categorie: Bekeken (pagina 1 van 2)

Gezien: Fastest car (Netflix)

Fastest car is een Netflix serie waarbij sleeper cars tegen een ‘echte’ raceauto racen. De winnaar gaat rijden in de finale in het opgedroogde El Mirage meer.

De makers hebben er voor gekozen om een echt staaltje Amerikaanse cultuur tevoorschijn te halen: mannen die in garages aan auto’s werken die er van de buitenkant normaal – nou ja, wat is normaal – uit zien maar eigenlijk monsters zijn op de racebaan; sleeper cars. Of nou ja: racebaan: ze kunnen vaak goed een paar honderd meter rechtuit rijden. Deze sleeper cars rijden iedere aflevering tegen een Ferrari, Pagani of een McLaren supercar.

Omdat iedere aflevering ruim 50 minuten duurt komen alle makers en verhalen aan het woord. En daar zitten best interessante figuren bij. Een jongen die beide benen verloor en toen zijn sleeper-car Lunchmoney bouwde.

Natuurlijk, er zitten ook wat echte Amerikaanse hillbillies bij, zoals de diesel Ram Van in de laatste aflevering die dikke zwarte rookwolken uitspuugt. Maar vaak zijn het toch mannen met een verhaal die dagenlang onder die auto’s liggen te prutsen. En dat is mooi.

Wat wat betreft de bestuurders van de Supercars: ook hier heeft het research team weer een gevarieerde cast van vreemde figureren bij elkaar gekregen. Maar het werkt allemaal wel.

Wat ook mooi is – voor het format – is dat de supercar lang niet alle races wint. Hierdoor blijft het tot de grote finale spannend.

Fastest Car is daarom een soort van slow-TV: iedere aflevering kent een climax (en soms een anti-climax) van de race waar zeer geduldig naar toe wordt gewerkt. Prima als je geinteresseerd bent in Amerikaanse cultuur, of snelle en bizarre auto’s.

7/10

97 – Hired Gun

De Netflix docu Hired Gun gaat over ingehuurde sessiemuzikanten. Dit zijn bandleden van allerlei beroemde bands die mogen meetouren, maar verder nergens recht op hebben.

Al na tien minuten in de docu vraag je je toch een beetje af waar dit heen gaat, want een echt verhaal lijkt er niet te zijn. En dat gevoel blijft lang nadat de aftiteling is geweest: waar heb ik eigenlijk naar gekeken? Niet iedere documentaire op Netflix kan even populair zijn maar dit is wel een ietwat teleurstelling na het fantastische Musscle Shoals en het aardige Some Kind of Monster.

 

91 – Jim & Andy

Heel soms start je op Netflix zo’n documentaire op waar je dan naar blijft kijken. Dit is er zo eentje. Eigenlijk is het niet eens een documentaire maar meer een heel lang interview met Jim Carrey met groteske baard.

Jim Carrey werd bekend door rollen in The Mask, Dumb & Dumber en Ace Ventura Pet Detective. Allemaal films waar ik in de jaren ’90 van in een deuk lag, en met mij de wereld: Carrey werd een grote ster en ging in serieuzere films spelen. Deze docu gaat over Man on the Moon, een biopic van Andy Kaufman, een soort mysterieuze satiricus die ook daadwerkelijk geleefd heeft.

Deze docu laat zien hoe Carrey in de huid krijgt van Kaufman, tot een niveau dat zelfs de familieleden van Kaufman hem een soort van erkennen als zoon, broer en zelfs vader.

Om dit te doen is Carrey dagen- en zelfs wekenlang Kaufman: niet alleen op de set, maar ook ernaast. Dit leidt tot allerlei spanningen en problemen omdat Kaufman (en dus Carrey) allerlei zaken zoveel mogelijk proberen te ontregelen. Tel daarbij op dat er ook nog een alter-ego van Kaufman/Carrey is, genaamd Tony Clifton: een dikke en vervelende schobbejak die Carrey gemakshalve ook speelt vanuit een method-acting achtige setting. De reacties die dit veroorzaakt op de filmset laat zich raden: Carrey raakt tot vervelens toe niet uit z’n rol, en iedereen (Danny de Vito incluus) beseft op een punt in tijd dat ze het spel het beste mee kunnen spelen.

Dit alles leidt bij Carrey tot inzichten over hoe- en waarom hij deze absurde missie tot een einde wil brengen en eigenlijk heb ik 1,5 uur ademloos zitten kijken.

62 – Eendenrace

Afgelopen zondag stond er een bijzondere race op het programma op het cultureel verantwoorde Noorderzon. Het werd ook meteen het meest bezochte onderdeel: een eindenrace. Niet van echte eenden, maar van die plastic gele. 5000 stuks werden er losgelaten op een baantje: de eerste die de finish haalde én was verkocht won een geldprijs van €1000,-. Niet dat dat er echt toe deed, want de opbrengst ging naar het goede doel. Ik heb nog nooit duizenden mensen langs de kant zien kijken naar 5.000 eendjes, maar ik voel dat we hier te maken hebben met een jaarlijks terugkerend fenomeen. Iets waarvan we over 5 jaar zeggen: oja: daar waren wij bij. De eendenrace werd een close-finish, en gewonnen door eend 2063, of 2083. Dat bleef even onduidelijk. Maar het plezier en het enthousiasme was er niet veel minder om.

59 – grasduinen op YouTube

YouTube is een bron van vermaak waar je rustig een aantal uren op kunt stukslaan. Obscure documantaires, rare video’s of gewoon hele bizarre trends: je vindt ze allemaal wel ergens op YouTube.

Vandaag dacht ik: laat ik eens een blog wijden aan muziekclipjes van muzikanten die niet zo bekend zijn, maar toch leuk om eens te bekijken.

Hiphop covers kunnen ook prima zo klinken:

Of zo:

Wat dat betreft had dit blog net zo goed ‘mannen met baarden’ kunnen heten, ware het niet dat de straatmuzikant geen baard heeft.

57 – Zomergasten

Je moet het maar durven: een interview van een min-of-meer bekende gast van een aantal uren, onderbroken door obscure fragmenten uit TV of films. Zomergasten is een jaarlijks terugkerend fenomeen waar iedereen wel iets van vindt. Althans, op Twitter. Ik hoor er offline eigenlijk nooit iemand over.

Zomergasten is een TV format waarvan je je afvraagt of het ooit zou werken op een willekeurig ander kanaal, zoals YouTube. Het is van allerlei factoren afhankelijk, maar de belangrijkste twee zijn de gast, en de interviewer. En uiteraard of de gast überhaupt iets te vertellen heeft. Het is vrij eenvoudig om je urenlang door allerlei fragmenten heen te bluffen zonder écht iets te zeggen. Zeker als de persoon tegenover je geen journalist is, of niet door durft te vragen. Dit jaar is Jannine Abbring aan de beurt: een semi-bekende Nederlander die het goed doet. Volgens Twitter.

Persoonlijk is het nooit zo’n programma waar ik op zondagavond echt voor ging zitten, en dat is het nog steeds niet. Sowieso kost het mij altijd even tijd om de afstandsbediening te zoeken: zo weinig staat de TV aan. En áls ie al aanstaat dan staat ie op de Chromecast. Zomergasten is zo’n programma waarvan we over tien jaar zeggen: goh, dat was er ooit ook nog: een hele zondag met twee mensen die elkaar vliegen zitten af te vangen.

54 – Netflix serie: Roman Empire Reign of blood

Netflix brengt voor de zomer een hele landing zelfgeproduceerde series uit. Soms met een heleboel fanfare (House of Cards) en soms zonder enige aankondiging. Roman Empire is een voorbeeld van het laatste. Is de serie de moeite waard?

Het korte antwoord: nee.

Omdat het verkrijgen van rechten voor écht goede films nog steeds moeizaam en duur is heeft Netflix zich gericht op eigen producties. Soms enorm succesvol, maar soms ook totale mislukkingen. Ik zou niet zo ver willen gaan dat dit een mislukt experiment is, maar ik gok er ook niet op dat het een vervolg krijgt.

In de serie volgen we Commodus vanaf het moment dat ie de troont overneemt van z’n vader tot het moment dat ie – spoiler – doodgaat. Je kunt al vanaf het allereerste moment zien dat er vooral veel budget is bespaard op – ja op eigenlijk alles. De aankleding, het houterige acteerspel maar vooral de kleine tussenshots. De vila van Commodus komt zo vaak in beeld van de buitenkant, maar lijkt wel alsof de makers alleen tijd- en budget hadden voor een lage-resolutie foto die de suggestie van een Romeinse villa moet geven.

Om de serie iets meer ‘backdrop’ te geven hebben ze er voor gekozen om ook historici tussendoor iets te laten vertellen over Rome, machtspolitiek, gladiatoren en natuurlijk Commodus zelf. Dit leidt enigszins af, en je vraagt je toch af waarom de serie de hele tijd wordt onderbroken: nu lijkt het een beetje op Canvas TV: die goedbedoelde tv programma’s die je op de basisschool moest kijken.

Ook het Colloseum komt niet echt tot leven, vooral niet doordat er gewoon geen CGI is gebruikt om ook maar enigzins grandeur te suggereren. Misschien zijn we de laatste jaren ook wel wat gewend in dit opzicht met bijvoorbeeld Gladiator. Maar zelfs Spartacus de serie had heel wat betere en overtuigendere effecten.

 

49 – Zomerstop

Aangezien er op TV praktisch geen programmering meer is (behalve eindeloze Tour de France) heb ik een lijstje gemaakt van dingen die je als alternatief kunt bekijken. Zeg maar Zomergasten, maar dan zonder geblaat van mij.

De Snijtafel – mensen van nu (51 min)

In de snijtafel bespreekt Kasper C Jansen samen met een andere gast opmerkelijke TV-fragmenten of films. Ze doen dit door kritisch te kijken. In deze aflevering kijken ze naar een oude aflevering van Tegenlicht, getiteld ‘mensen van nu’. Hoewel het fragment wat oud is, is hij nog steeds relevant. Joris van Laarhoven (de linker) is erg scherp en vermakelijk.

 

Rutger Bregman – armoede is geen gebrek aan karakter: het is een gebrek aan geld (15 min)

Rutger Bregman, auteur bij de Correnspodent praat in deze Internationale TED talk over het basisinkomen. En dat doet ie goed.

 

Bruno Mars – Carpool karaoke (15 min)

Persoonlijk had ik de hele ‘carpool karaoke’ hype helemaal gemist. Het formaat is vrij simpel: James Corden rijdt in een auto rondjes door LA, en laat artiesten meerijden en zingen. Inmiddels is er een hele sloot aan celebrities gepasseerd, maar die met Bruno Mars is misschien wel het meest symphatiek van allemaal. Kleine voetnoot: de video heeft meer dan 65 miljoen views op YouTube.

I am Street Fighter (1u 12 min)

In de documentaire I am Street Fighter gaan de makers op zoek naar de ziel achter de succesvolle game-franchise. Dit is niet perse leuk voor iedereen, maar toch deel ik m maar even.

 

41 – House of cards 2

Na een tijdje zit je er weer helemaal in: die ietwat  donkere en grimmige sfeer. Die over-assertieve karakters. En natuurlijk het format van Kevin Spacey die zich rechtstreeks tot de camera wend. In seizoen 5 doet hij dat nog meer dan anders, en dat is ook vaker nodig. Seizoen 5 pikt precies op waar 4 eindigde, dus het kan als voorbereiding absoluut geen kwaad om de laatste 2 of 3 afleveringen uit seizoen 4 nog eens rustig te bekijken.

Zonder al te veel spoilers: in seizoen 5 wordt het allemaal nog grimmiger, en eist de jarenlange machtstrijd eindelijk z’n tol bij eigenlijk alle karakters, afgezien van wat nieuwe mensen die in seizoen 5 worden geïntroduceerd. Deze nieuwelingen roepen overigens nog meer vragen op dan dat ze beantwoorden en de laatste aflevering in seizoen 5 voelt toch enigzins als een kunstgreep om verder te kunnen met seizoen 6.

Suits heeft ook een nieuw seizoen, toevallig ook 5. Ook hierin krijgen de personages te maken met persoonlijke problemen die functioneren in de weg zit, maar de serie lijkt wel weer een stuk van z’n charme terug, nadat seizoen 3 en 4 toch een beetje te veel Bold & the Beautiful werden. In dit seizoen lijken de makers terug te vallen op een beproefd concept in seizoen 1: klanten, cases en een heleboel quotes en gebbetjes tussen Mike Ross & Harvey Specter. Want dat was gewoon het leukste aan die serie.

37 – House of Cards S5

Nu Trump in het witte huis zit lijkt kijken naar Frank Underwood bijna een geruststelling. Maar daar dachten de makers van House of Cards anders over. In aanloop tot de start van seizoen 5 onthulde hoofdrolspeler Kevin Spacey dat sommige elementen van de serie werden ingehaald door de realiteit, zoals het algemene inreisverbod voor moslims. Wanneer je in seizoen 1 of 2 had gezegd dat Frank Underwood misschien wel een mild alternatief voor de échte president zou zijn dan had ik je nog uitgelachen, onder Obama leek dat toch een hoogwaardig ambt. Tijden kunnen veranderen, en ook de maker van House of Cards doen er in seizoen 5 nog een flinke schep bovenop. Underwood is gemener, doortrapter en slinkser dan alle seizoenen daarvoor. Doordat seizoen 4 met een behoorlijke lijst aan open eindjes stopte is het wel weer flink inkomen: wie was eigenlijk wie? En waarom ookalweer? Dat is toch enigzins vervelend: het is bijna noodzakelijk om een deel van seizoen 4 weer terug te kijken om seizoen 5 te kunnen kijken. Want hoe zat het toch met … vraag je je regelmatig af.

Netflix slaat wederom een enorme slag met deze epische serie. Underwood richt zich nog steeds af en toe rechtstreeks tot de kijker, een filmische truc die niet gaat vervelen en ook zorgt voor enige duiding, duiding die je zoals gezegd best wel weer kunt gebruiken.

Ik gok erop dat House of Cards de geschiedenis in gaat als de eerste serie die televisie kijken definitief veranderde. Dat klinkt misschien nogal groot, maar ik denk dat Netflix met deze serie een definitieve doorbraak maakt naar de mainstream niet-lineare tv kijker. Later zal er een grote groep mensen zijn die House of Cards aanhaalde als de eerste serie die ze maar bleven kijken – ook omdat er niks op TV was (Zomerstop! Wat een lachertje is dat).