35 – Ajax en de Europa League

Ik ben net oud genoeg om Ajax twee keer de Champions League te hebben zien winnen. In de tijd dat dat nog kon. Nu is dat volstrekt ondenkbaar, maar voor die clubs heeft de UEFA iets bedacht: de Europa League. Net een treetje lager, maar wel beter betaalbaar met bescheidenere budgetten.

In de kelders van de Europa League is het vaak vliegen naar Oostblokachtige landen, om te spelen tegen clubs die geen presentator kan uitspreken. Dnepr Dnerepovksi enzo. Veel van die clubs zijn dan ook snel uitgespeeld: te koud, te winderig en geen kip in het stadion. Snel die wedstrijd buiten het zicht van de camera’s afmaken, en weer focussen op de competitie, lijken veel Nederlandse clubs te denken. Als je denkt aan Europees voetbal dan hoop je erop dat je tegen een aansprekende club uit Spanje, Portugal of Italië mag, in een sfeervol stadion met mooi voetbal. In werkelijkheid sta je bij -10 te blauwbekken.

Toen Ajax een paar weken geleden ineens onder de voet dreigde te worden gelopen door een sterk spelend Schalde schreef ik over een voetbalwonder: Ajax won en mocht na loting tegen Lyon. Een club zonder pannekoeken, anders kom je niet zo ver in de Europa League.

Lang verhaal kort: Ajax mag dit seizoen dan wel het landskampioenschap missen: er zit in ieder geval voorzichtige glans aan de Europese campagne. Het speelde de sterren van de hemel. Zo goed dat het zelfs een genot was om naar te kijken: zoveel mooie kansen, mogelijkheden en splijtende dieptepasses had ik zelden gezien in een Europese wedstrijd. Na afloop was er geen kritiek, maar stelde iedereen dat het ook best 5-1 of zelfs 6-1 had kunnen zijn. Daarmee was de deur definitief dichtgegaan voor Lyon. De vermaledijde uitgoals tellen immers dubbel. Met één zwak moment zoals tegen Schalke kan het alsnog helemaal verkeerd gaan, maar hopelijk heeft het team daar ook weer lessen uit getrokken. Het word nog een interessante voetbalweek.

34 – Belastingseizoen

Ik blader wat door papieren. Ik doe eens wat proefberekeningen. Ik scroll eens door de app heen. Een heleboel van deze cijfers zeggen mij opvallend weinig. Ik antwoord een paar keer ‘nee’. Een paar keer ‘ja’. Nog een paar keer ‘nee’. Ik vink weinig aan: ik heb niet in het leger gezeten, en bezit geen culturele investeringen (?). Ik heb geen erfpachtcanon (?) en ik heb geen andere kinderen dan die ene.

Juist, het aangifteseizoen loopt op z’n einde, en ik ploeter me een weg door de aangifte van m’n vriendin, die gewoon eerlijk toegeeft dat ze het ook niet weet. Het enige dat zij weet is haar DigiD. Toch? Of was het nou met een uitroepteken? Nee. Ook dat niet.

De Belastingdienst heeft de afgelopen jaren wel stappen gemaakt: salarisinformatie en hypotheekinfo staat al netjes vooringevuld, maar wil je deze controleren heb je alsnog wel je jaaropgave nodig, een papiertje dat ergens rondslingerd op een eindeloze stapel aan ‘wat-doe-ik-hier-precies-mee-papieren’.

Als de Belastingdienst klaarblijkelijk zoveel informatie over mij en ons huis heeft, waarom weten ze dan niet hoeveel kinderen er zijn, en of er iets gedaan moet worden met een erfpachtcanon. Ze weten toch ook wel dat ik geen dienstmilitair ben? Al die vinkjes, ja- nee vragen en informatie die ze van me willen: was het niet veel handiger als de Belastingdienst de zaken zou afhandelen met, ja, met wie eigenlijk? Met zichzelf? Dat er een blauwe brief zou komen met daarin één voorstel. En dat je tegen dat voorstel in beroep kan als je er niet mee eens bent? Het zou allemaal zoveel schelen.

Ik klik me door nog wat schermen heen, en ineens ben ik klaar. Ik teken digitaal en dat was m weer. Vertwijfeld klap ik de laptop dicht. We wachten de voglende stroom blauwe brieven weer netjes af.

33 – Keizer

Partijvoorzitter Keizer kocht via een dubieuze constructie een crematoriumbedrijf voor een prikkie. Rutte verklaarde dat de feiten op tafel lagen en dat hij Keizer een ‘integere’ man vond. Een interne VVD integriteitscommissie gaat nu onderzoeken wat er precies is gebeurd.

Ik gok er toch op dat Rutte het artikel op Follow The Money aandachtig heeft gelezen, of tenminste uitvoerig is bijgepraat. Waarom ie er dan zo snel voor kiest iemand uit z’n eigen partij te verdedigen die toch opzichtig de fout in is gegaan is vreemd.

Als je aan beide zijdes van de onderhandelingstafel zit kan iedereen op z’n vingers natellen dat integriteit op de proef wordt gesteld. Zo raar is het natuurlijk ook niet: wanneer krijg je nou ooit de kans een miljoenenbedrijf voor een prikkie te kopen? Het leek destijds vast te mooi om waar te zijn. Dat Keizer in een besloten persconferentie waar de bron – Follow the Money, steun dat platform – niet werd uitgenodigd is nog eigenaardiger. Het was voor Rutte niet volstrekt onlogisch geweest om zich in ieder geval op de vlakte te houden over deze situatie.

De beste manier was gewoon geweest als Keizer schuld had bekend, was afgetreden als partijvoorzitter en zo stilletjes mogelijk van het podium was verdwenen. Peter Rehwinkel bewees recent nog dat willekeurige imagoschade vanzelf afwast na een aantal jaartjes: hij werd vrolijk burgemeester. Het beeld dat Thierry Baudet schetst, namelijk dat de politiek een baantjescarrousel van de gevestigde orde is wordt zo ook nogmaals bevestigd. Als je maar lang genoeg roept dat de kwestie ‘gecompliceerd’ ligt, dan verdwijnen de feiten vanzelf ergens in de la. Ok, de uitkomt is misschien dat hij niet kan aanblijven, maar geloof mij: deze man duikt vanzelf weer ergens in het circus op.

32 – bekerfinale

De bekerfinale wordt altijd op een zondag gespeeld, en op een tijdstip dat ik altijd te laat de TV aan zet. Om niet van die traditie af te stappen zette ik de TV aan toen de wedstrijd een halfuur bezig was. Ik had niet veel gemist, behalve dat AZ iets beter was.

Nog niet eens zo lang geleden won FC Groningen de beker, Ruznak schoot twee keer raak tegen eerdere winnaar Zwolle, het werd uitgebreid gevierd in de stad. Er was een parade, en het hele stadspark stond te juichen. Man van weinig charisma Erwin van de Looi leek zelfs blij. Antonia hield een weergaloze speech en zo gebeurde er nog wel meer in de stad, die nog nooit een prijs had gewonnen, afgezien van een aantal promoties in de Jupiler League.

Dit keer waren AZ en Vitesse aan de beurt, twee teams die ik het eigenlijk allebei evenveel gunde. Vitesse misschien net iets meer, omdat hun prijzenkast ook nog leeg was. In de tweede helft kwam er een vlijmscherpe voorzet voor het doel. Teruggekeerde held Van Wolfswinkel kopte in. Toen hij een paar minuten later Vlaar lelijk te kijk zette bij de 2-0 wist je dat deze jongen waarschijnlijk een groot standbeeld krijgt, ergens in Arnhem. Een lege prijzenkast die niet meer zo leeg is: er staat nu één mooie beker in, en natuurlijk die achterlijke badjassen. Maar goed; ook die lulligheid hoort een beetje bij de beker.

31 – Franse verkiezing

In aanloop tot de Franse verkiezingen keken veel gezaghebbende Franse journalisten met belangstelling naar onze verkiezingen om te zien hoe sterk rechts populisme zou worden. Ze zagen Wilders niet echt doorbreken.

In Frankrijk is stemmen een iets andere bezigheid, waarin er in twee ronden wordt gestemd: in de eerste ronde met veel deelnemers, en daarna met de twee beste. Best een goed systeem.

Na de stemming van zondag (slimme move!) zijn er twee kandidaten over: een soort Wouter Bos in de vorm van Emmanuel Macron (39). Deze man zit pas twee jaar in de politiek met een eigen beweging, en heeft een soort verfrissende uitstraling, als een soort Justin Trudeaux / Jesse Klaver. En dan heb je nog Le Pen (48), een soort vrouwelijke versie van Wilders. Voor die laatste lijken de kansen wel verkeken, want om in de tweede ronde ook gekozen te worden moet ze meer dan 50% van de stemmen halen, en dat lijkt met de huidige cijfers onmogelijk. Maar goed: ook een Brexit of een verkiezing van Trump leek op voorhand onmogelijk.

De beurzen schoten vanochtend in ieder geval omhoog bij het nieuws dat er misschien wel een frisse wind door Frankrijk kon gaan waaien. Een oud-bankier van nauwelijks 40 jaar die nu mag bewijzen het ‘oude’ Frankrijk nieuw leven in te blazen. Samen met de EU, en samen met een – groot deel – van het volk. Dat is toch wel weer mooi.

 

30 – Hackintosh

Op Medium schreef ik een relatief lange blogpost over een nieuwe computer die ik in elkaar heb gezet om op kantoor op te werken.

Nu ontving ik daar vrij veel reacties op. Klaarblijkelijk zijn er genoeg mensen die zich nog wel identificeren met het assembleren van allerlei hardware. Zelf heb ik daar vanuit m’n jeugd warme herinneringen aan. HCC-dagen, de opkomst van 3DFX, CD branders etc. etc. Beetje knutselen in een tijd (jaren 90) dat dit allemaal nog super niche was. Als mensen eenmaal doorhadden dat je iets van computers wist zat je verjaardagen lang allerlei oude meuk van vrienden en familie op te lossen.

Die computer-hardware tic komt dan toch even op zodra je zo’n artikel gaat schrijven. Het gaat weer over sockets, lange typenummers, en hardware die al- dan niet goed past, of betere prestaties levert tegen hetzelfde geld.

Alle computer hardware die ik ooit heb gehad kan ik nog ongeveer uit m’n hoofd opdreunen. Van de Atari tijd tot de Pentium 4 2.6 Ghz, de laatste desktop die ik kocht, zelf in elkaar zette en gebruikte toen ik naar m’n studentenkamer verhuisde. Veel later kocht ik een laptop, toen specs ineens niet meer heel belangrijk waren. Dat is het nu ook niet meer: eigenlijk alle hardware die nu verkocht wordt is meer dan capabel om simpele klusjes te doen: beetje internetten, beetje skypen. Dat soort dingen. Sterker nog: daar hoef je niet eens voor achter de computer te zitten want dat kan in veel gevallen zelfs beter op je smartphone.

Zo’n artikel over ouderwetse computerhardware spreekt dan misschien nog wel wat meer tot de verbeelding, omdat het niet alleen een leuk knutselproject is, maar ook een trip down memory lane.

29 – Ajax & de Houdini act

Toen Ajax twee weken geleden in de thuiswedstrijd verzuimde om de 3-0, 4-0 en zelfs 5-0 te maken mopperde ik binnensmonds. De stemming was echter euforisch. Eindelijk weer eens een Nederlandse club die ver komt in Europa. Welliswaar een treetje lager dan het Koningsbal, maar toch, het bleef Europa.

Gisteravond was alle hoop wel verloren toen Schalke de 3 – 0 maakte. In mijn voetbal-volgende whatsapp groepje gingen mensen slapen want dit kon niet meer goed komen.

Ik – en Twitter – dacht hetzelfde: dit ging niet meer goedkomen, met tien man tegen een conditioneel sterker Schalke. Toch ging de verlenging vrolijk verder, en ineens was daar die ultieme kans, van Viergever notabene, die de hele wedstrijd al niet echt uitblonk. Het was niet perse een mooie goal, maar hij zat er in, en dat telde. Toen was het nog exact 9 minuten billenknijpen in een wedstrijd die toch vooral 111 minuten afzien was geweest. Een paar minuten later kreeg Ajax zelfs nog kans op de 3-2 en toen leek het er toch zomaar op dat er een wonder zou plaatsvinden: en dat gebeurde. Het is altijd enigzins raar om te zien dat een ploeg die verliest als winnaar van het veld stapte, maar dat is Europees voetbal: Ajax mag in de loting hopen op ofwel een topclub ManU of Lyon, óf een wat mindere, Celta. Met als aantekening dat er zo ver in het tournooi geen slechte teams meer zijn lijkt Celta toch wel de meest gunstige.

28 – het regeerakkoord

Het is alweer even stil in de achterkamertjes van Den Haag, waar druk wordt onderhandeld over een nieuwe regering. Mijn gevoel zegt dat het allemaal niet zo lang meer hoeft te duren.

Over een weekje of wat komt er een persconferentie aan. Mark Rutte zal een stralend middelpunt zijn door te verkondigen dat de onderhandelingen ‘pittig’ waren. Maar dat er een heel mooi plan – nee visie – is uitgekomen in de vorm van dit regeerakkoord. Hier alvast wat we – denk ik – kunnen verwachten;

Nu de economie weer aantrekt (door de VVD, aldus Mark Rutte) is er fors meer geld beschikbaar om te investeren in een aantal zaken die het nieuwe kabinet belangrijk vindt. Denk hierbij aan het klimaat: we moeten flink aan de bak om de afgesproken klimaatdoelstellingen te gaan halen. Dit gaat Jesse Klaver / GL doen, met een geheel nieuw departement.

Uiteraard zetten we hierbij ook de innovatiekracht in, investeren we in onderwijs, universiteiten en onderzoek om van het klimaat een kans te maken. Dit deel wordt opgepakt door D66.

Ook de ouderenzorg en verpleeghuizen krijgt een impuls door nog meer te investeren dan de 200 miljoen die we (de VVD, aldus Mark Rutte) al hebben geïnvesteerd. Dit deel wordt in z’n geheel gedaan door het CDA.

Alle zaken die we als regering de afgelopen jaren volledig links hebben laten liggen krijgen nu een impuls, denk aan meer blauw op straat, en een forse investering in het leger om weer voorbereid te zijn op de toekomst. Omdat Klaas Dijkhoff dit al zo goed deed – en een symphatieke vent én de slimste mens – is wordt hij nu minister.

Ondernemers moeten weer alle ruimte krijgen, en daarom gaat het BTW tarief weer terug naar 19%.

Om ZZP-ers beter te beschermen gaan we aan de slag met een – soort van – collectieve verzekering. Invulling wordt nader bepaald, en gaat in ieder geval niet in werking voordat problemen bij de Belastingdienst zijn aangepakt.

Op deze manier creëer je een programma waar bijna niemand het echt mee oneens kan zijn, en krijg je een soort Groen Rechts: een vleugje liberalisme, een plakje pragmatisme, een beetje koehandel en hop: een multidisciplinair team dat in een economisch gunstige situatie aan de slag kan. Uit het verleden (paars) weten we dat dit hele succesvolle politieke jaren kunnen worden.

27 – United

Bij vliegmaatschappij United werd iemand onvrijwillig geslagen en deels bewusteloos door het gangpad gesleept omdat United geen vrijwilligers kon vinden die het vliegtuig wilden verlaten. Algemene ophef.

De daaropvolgende mea culpa van de topman van United was niet zo best: hij zou in vervolg bekijken hoe hij mensen met minder geweld uit z’n vliegtuigen zou kunnen verwijderen.

Naderhand bleek dat United alle passasiers weer uit het toestel had gezet om het vliegtuig weer te fatsoeneren. Van een fight-club kelder naar een fatsoenlijk vliegtuig. Drie uur vertraging.

Op Medium las ik een lange post van iemand die beschreef dat dit corporate gedrag typisch was voor de winst-maximalisatie waar veel grote Amerikaanse bedrijven mee bezig zijn. Er ontstaat een tweedeling tussen de has– en have-nots. Als je in de eerste klasse had gezeten, een premium member was of alleszins een ‘goede’ passasier dan had je geen kans op excessief geweld. Maar nu je daar schaamteloos in je kleine economy seat zit ben je het doelwit van willekeur. Met als gevolg dat je domweg uit je vliegtuigstoel wordt gesleept, je dikke buik zichtbaar op social media. Verontwaardiging alom. Die tweedeling zorgt er voor dat een selecte groep de ‘premium’ service krijgt, en de rest maar moet afwachten wat er voor hem/haar te wachten staat.

Eigenlijk is dat natuurlijk al een trend die 30 jaar aan de gang is in de luchtvaart. Zoek voor de grap maar eens hoe mensen er in de jaren ’70 bij zaten in het vliegtuig. De plek die toen door 1 persoon werd ingenomen is nu gereserveerd voor 3 personen. Je zit nog net niet bij elkaar op schoot, maar als dit mogelijk was geweest waren er vast luchtvaartmaatschappijen die dat hadden gedaan. Die winstmaximalisatie onder druk van concurrentie en wat dan niet meer zorgt er voor dat we als consument uiteindelijk de grote verliezers zijn. En ook als werknemers. De gig economie zoals UBER zorgt er voor dat mensen lange dagen en uren moeten werken voor relatief weinig geld. Nog meer voorbeelden van de haves– en have-nots. De mensen die het zich kunnen veroorloven om overal met UBER heen te rijden kan dat uiteindelijk allemaal waarschijnlijk niet zoveel schelen.

De vraag is hoe lang we excessen en bedrijven als dit hun gang laten gaan. En hoe lang het duurt voordat mensen écht hun account opzeggen of niet meer vliegen met bedrijven wiens waarden ze niet meer delen. Pas dan wordt de wereld weer een stukje leuker.

26 – stoempen

Met een schuin oog kijk ik naar m’n fietscomputer op het stuur. Ik zie dat m’n gemiddelde is gezakt naar een getal waar een gemiddelde bejaarde met elektrische fiets nog van zou schrikken. Ik zucht eens, klik m’n voeten uit de pedalen en stop.

Bij de plaatselijke supermarkt koop ik een banaan en een bounty, die ik 300 meter verderop op een bankje langs de vaart opeet.

Ik kijk nog eens op de app op m’n telefoon, die de rit ook heeft opgenomen. Ook daar geen goed nieuws.

De hele weg lijkt de wind al tegen te zitten, en dan nu nog die soort van hongerklop. Ik eet de banaan bedachtzaam op en pieker wat er mis gaat.

Natuurlijk, het was de eerste rit van het seizoen. En er staat best een leuk aantal kilometers op de teller, maar echt plezier heb ik de afgelopen 40 kilometer ook niet gehad op de racefiets.

Ik kijk eens goed naar mijn zwarte Giant, die slordig geparkeerd tegen de prullenbak staat en steek een deel van de bounty in m’n mond.

Ooit, toen ik nog in Apeldoorn woonde fietste ik rustig tientallen kilometers per week op een oude fiets die nu nog ergens in de schuur ligt. Toen had ik nog wel het idee dat ik ook echt hard ging, maar hier in het hoge land is de liefde enigzins bekoeld. Het vlakke land, die wind die altijd tegen lijkt en die lange uitgestrekte landschappen die tegelijkertijd mooi en frustrerend zijn.

En dan is er nog de tijd: zo vaak en veel zit ik niet meer op de fiets, anders zou het misschien ook allemaal wel wat soepeler gaat. Beetje kip – ei probleem natuurlijk.

De komende 250 kilometer moet ik maar eens een knoop doorhakken, besluit ik. Als ik het niet meer leuk vind dan stop ik gewoon. Ga ik verder met dingen waar ik nog wel energie uit haal dan uit een – gatver – bounty.